پسر مرجانه خروج كرد و مردم با او ، و مخالف حسين بودند تا آنجا كه او را كشتند و سرش را براى پسر مرجانه آوردند وانگهى شما بر بنى اميه خروج كرديد و آنها شما را كشتند و به شاخه‌هاى درخت خرما آويختند و در آتش سوزاندند و از شهر و ديارتان در بدر كردند ؛ زيد را در كوفه و پسرش يحيى را در خراسان كشتند ، كودكان و زنانتان را اسير كردند و آنها را در كجاوه‌هاى بىپوشش سوار كردند و همچون اسيران به شام بردند و سر عمويت حسين بن على را در شهرها گرداندند تا ما در برابر آنها خروج كرديم و از جانب شما خونخواهى كرديم و انتقام خون شما را گرفتيم و شما را وارث سرزمين و ديار آنها كرديم ( 1 ) و بنى اميه در نمازهاى واجب بر روى منبرها جدّ شما على را همچون كافران لعن مىكردند و ما آن را از بين برديم و تو خوب مىدانى كه در زمان جاهليت مقام ما آب دادن به انبوه حاجيان و آبادانى مسجد الحرام و سرپرستى مقام و زمزم بود ، ما در آن باره با جدّ تو نزاع كرديم و به نفع ما و زيان او خاتمه يافت . مردم مدينه دچار خشكسالى شدند ، عمر به كسى جز پدر ما متوسّل نشد و جز توسط او به توسط كسى به خدا تقرّب نجست ، در حالى كه پدر شما حضور داشت ولى به او توسّل نجست و پس از رسول خدا ( ص ) شرف و فضيلتى نبود مگر اين كه ( پدر ما ) عبّاس سزاوارتر به آن بود ، ( 2 ) و تو مىدانى كه اسلام آمد در حالى كه عبّاس هزينهء زندگى ابو طالب و اعضاى خانواده‌اش را به خاطر سختى معيشتى كه براى او پيش آمده بود ، بر عهده گرفت و اگر عبّاس از روى اجبار به جنگ بدر نمىرفت طالب و عقيل از گرسنگى مرده بودند و كاسه ليس عتبه و شيبه مىشدند ولى عبّاس از جمله افراد نان ده بود خداوند به وسيلهء او اين ننگ و عار را از شما زدود و او مخارج شما را كفايت كرد وانگهى در جنگ بدر عقيل را از اسارت نجات داد پس چگونه شما بر ما افتخار مىكنيد در حالى كه ما در زمان كفر از شما برتر بوديم شما را ( با دادن فديه ) از اسارت نجات داديم و از فضايل پدران هم ، بيش از شما برخورداريم و ما وارث خاتم الانبياء بوديم نه شما و ما از جانب شما خونخواهى كرديم و آنچه را كه شما نمىتوانستيد دريافتيم ، و السّلام « 1 » .

--> ( 1 ) تمام اين دعاوى در جاى خودش به زبان ائمه و بزرگان دين مشروحا پاسخ داده شده است كه در اينجا مجال نقل آنها نيست - م .